Uyandır beni anne, uyandır bu kabustan!
Koş başucuma gel, kalk kızım, her şey yolunda
Kötü bir rüya görüyordun, korkma bir şey yok de!
Hadi kalk, geç kalacaksın okuluna de…
Sars beni anne, çek çıkar
Bu derin bu sonu gelmez acılardan;
Bu yangınların, bu yiten canların, ormanların,
Evlerin barkların, masum sıradan yaşamların
Yerli yerinde durduğunu;
Serap gibi görünen çekilmiş gölleri,
Kurumuş dereleri,
Delik deşik olmuş dağları tepeleri
Hepsini ama hepsini
Benim uydurduğumu söyle…
Uyandır beni anne,
Sarıl bana sıkıca, kokun gelsin burnuma;
İnanayım senin konuştuğuna,
İnanayım bu cennet topraklarda
Tüm canların gönlünce ve kaygısızca yaşadığına.
Meral Çiyan Şenerdi
24 Temmuz 2025
Ankara-Kaş yolu
